Loading...

(T)Ρομαντική Σχολή - "ΘΕΛΩ"

Θέλω...
Ποιά θέση στο θέλω το πρέπει να βρεί;
Ποιό ζόρι
ποιά πίεση
ποιά υποχρέωση;
Πώς να χωρέσουν τόσα φθηνά
στης ψυχής τη λέξη την ακριβή;

Θέλω...
Δεν απαιτώ, δεν επαιτώ
δεν υποχρεώνω, δεν πιέζω
ίσως μόνο διεκδικώ...
Στο δρόμο του θέλω μου μόνο προχωρώ...
Το θέλω μου βαδίζει
σφιχτά κρατώντας το χέρι του μπορώ...
Θέλω στεφανωμένο από το φως
των μεγάλων επιθυμιών
της φλογερής λαχτάρας
των γλυκών προσμονών
των ενήλικων ονείρων  και των παιδικών
τη δύναμη του μπορώ μου καθρεφτίζει...

Στο θέλω;
Πρέπει δεν χωρά...
Μόνο σεβασμός...
Στο δεν θέλω;
Ίσως  εκεί πρέπει...
απόλυτος σεβασμός...
Μα αμοιβαίος...
αλλιώς άδικος καταναγκασμός...

Λαμβάνω υπόψιν
ακούω
σέβομαι
υπομένω
την πίεση, τα πρέπει των τρίτων
τις φωνές, τις γνώμες των πολλών
των δυστυχώς συνήθως κακεντρεχών...
Μα εγώ ... δεν πρέπει
δεν αναγκάζομαι, δεν αναγκάζω...
Με καλοσύνη
με κατανόηση
καμιά φορά με λύπη
τους κοιτάζω...
γιατί...
δεν πρέπει...
Απλά θέλω...απλά μπορώ...

Κι αν σε στιγμές παρούσα
να φωνάζω με όσους φωνάζουν
με δήθεν ήπιες, με πράες φωνές
που εμφανώς τη διάσταση υποδαυλίζουν
και τη δική μου τη  σκεπάζουν
αναρωτήθηκε κανείς;
πώς ένας άνθρωπος τόσο προσηνής;
γιατί...
δεν θέλω...
τα όρια, τις αντοχές, την ηρεμία
την ομόνοια, τη χαρά, την ευτυχία
να μη σέβονται, να διαταράζουν...
Προάσπιση η φωνή μου και υπεράσπιση
των κεκτημένων, των ακριβών...
του θέλω και του μπορώ...
Μα μην τους πιστέψεις, μην  γελαστείς
προσεύχομαι, παρακαλώ...
όχι δικών μου μόνο
όλων...
των δικών μου, τα δικών σου, των δικών μας
και των δυό...

Γιατί...
δεν θέλω...
όλοι και όλα να ΜΑΣ πιέζουν;
να ΜΑΣ φθείρουν αργά,
 να ΜΑΣ καταστρέφουν;
κι εγώ απλά να συμφωνώ;
να λέω ... ναι;
παρακαλώ συνεχίστε;
τον εκρηκτικό μηχανισμό πυροδοτήστε;
Έπρεπε, δεν έπρεπε
πρέπει, δεν πρέπει,
εδώ άλλο δεν θα σταθώ...
Δεν θέλω...
Δεν ήταν...
Δεν είναι τώρα σίγουρα αυτό το πιο σημαντικό...
Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω...
Κι ούτε αναμάρτητη, ούτε άμεμπτη ...
Καν δεν θα σηκώσω  λίθο,
κριτής κανενός δεν θα γενώ...
Σημασία μόνη πια...
αν συμμερίζεσαι, αν συμπάσχεις...
αν με καθυστέρηση κάποια
προς υπεράσπιση των κεκτημένων
σε βοήθεια σπεύσει και το ιππικό...
Τον σήκωσα...
μα άλλο δε θα σηκώσω των άλλων το σταυρό...
Απλά... δεν θέλω... δεν μπορώ...
την αδικία να ανέχομαι
τον άδικο καταναγκασμό...

Μέσα απ΄το θέλω
και μη
τη ζωή του ονείρου μου διεκδικώ
να ζω του ονείρου μου τη ζωή...
χωρίς φαμφάρες
χωρίς υπερβολές
χωρίς φωνές, έριδες και διχόνοιες
χωρίς εντάσεις και πιέσεις...
Δύσκολη πολύ η ζωή...
ανούσιο, επιπόλαιο, αφελές
μόνοι να την κάνουμε
φορτική, δύσκολη πιο πολύ...
ενέργεια πολύτιμη
άσκοπα, ανούσια, ανώφελα
σ' αυτά ν' αναλώνεται
άλλο ν' αναλωθεί..
Σ' αυτές τις θέσεις
απλές
ήρεμες
όμορφες
χαρούμενες
παθιασμένες
γλυκές
ουσιαστικές στιγμές...

Απλά τα θέλω...όλα... απλά και τα μπορώ...

Όλα έτσι τα θέλω...
Κι όπως όλα...έτσι και σε...
Έτσι απλά, καθημερινή μου γιορτή... θέλω σε...


Ρομαντική Σχολή



0 comments:

Post a Comment

 
TOP