Ένας άδειος κόσμος
Ανθρώπους γεμάτος
που ψάχνουν θησαυρούς
σ’άγνωστους δρόμους μακρινούς
προσεκτικοί και απρόσεκτοι
το στόχο τους προσηλωμένοι
να εκπληρώσουν επιθημούν
τα μικρά διαμάντια ξεχνούν
υπάρχει χρόνος και γι’αυτά
τα ανούσια μικρά κομμάτια
ίσως μια μέρα να γυρίσουν
γι’αυτά να ψάξουν
σε βάθη κρυμμένα
σε όνειρα απαγορευμένα
ίσως μια στιγμή να θυμηθούν
τον εαυτό τους να μην παραπλανούν
για το θησαυρό άλλων να πολεμούν
τα διαμάντια τα δικά τους να ξεχνούν
και βυθισμένοι στη σιωπη τους
να γεμίζουν «τη ζωή τους»...
Κυριακή Παπανικολάου

0 comments:
Post a Comment