" Αυτό είναι που κάνει τη ζωή ωραία. Εκεί που έχεις καταβροχθίσει τη ρουτίνα, κάθεσαι και μασουλάς τ' απωθημένα σου καρφωμένος στο κουτί που μέσα ζεις και τσουπ (!), κτυπάει η πόρτα. Μάλλον, σπάει η πόρτα και τα παράθυρα. Με όλες τις αλυσίδες μαζί και τους φραγμούς και τα σχοινιά και όλα. Εκεί που νόμισες ότι η ζωή σου έχει φτάσει στο σημείο, πέρα απ' το οποίο η ουσία είναι ανούσια, έρχεται εκείνο το κάτι. Κι αν είσαι αρκετά τυχερός, έρχεται εκείνος ο κάποιος.Κ ά π ο ι ο ς. Κάποιος, που μέχρι χθες αγνοούσες. Που η υπαρξή του δεν είχε την παραμικρή σημασία στην ύπαρξη τη δική σου, ούτε καμια παρεμβολή στη σημασία της σ' ολόκληρο το Σύμπαν. Φυσικά, έκανες λάθος, όμως τέτοιες στιγμές δε χωράνε λάθη. Όλα φαίνονται σωστά και άρτια τοποθετημένα.
Έχεις μείνει άφωνος γιατί μπορείς και νιώθεις εκείνο που νιώσαν άλλοι, κοιτάζοντας κάποιον στα μάτια. Μπορείς και νιώθεις εκείνο που νιώθουμε, όταν κοιτάμε κάποιον στα μάτια.
Έχεις την ανάγκη να χαρίσεις ένα απλό ευχαριστώ σ' εκείνον που σου χάρισε τούτο το δώρο, μα τα λόγια το κάνουν τόσο απλό κι ανθρώπινο. Πώς να χωρέσει μέσα της δυο λόγια μια τέτοια σύμπτωση, μια αλυσίδα αμέτρητων επιλογών που σ' έφεραν αντιμέτωπο με εκείνο το κάτι. Με εκείνον τον κάποιον που έδωσε ούσια στην ουσία και ξανά πνοή σε ότι πίστευες.
Έτσι, απλά κοιτάζεις ψηλά και κλείνεις το μάτι στο κενό. Μαζί, ελευθερώνεις και ένα χαμόγελο κι εύχεσαι μια μέρα αυτό να φανεί αρκετό σαν αντάλλαγμα για τούτο εδώ.
Δε χρειάζεται να πεις κάτι. Ότι κι αν πεις έχει ήδη γραφτεί. Άσε το τούτο να αιωρείται. Άσε το ελεύθερο, κι όπου βγει.
-Ραφαήλ Παναγή
0 comments:
Post a Comment