Για να δύναται η αλήθεια, τρόποντινα, να διασωθεί,
ενδύεται την ιδιότητα του συνήθους και, εν μέρει, τετριμμένου. Παρά το
αντιφατικό του παραπάνω συλλογισμού, σκεφτείτε για μια στιγμή πόσοι από εμάς
ρέπουμε προς το σύνηθες, είτε αυτό εκφράζεται ως τρόπος ζωής, είτε αντανακλάται
στις ιδεοληψίες του καθενός από εμάς. Αν το κάνατε, θα έχετε ήδη αντιληφθεί ότι
ουδείς μας δεν κινείται στα πλαίσια του συνηθισμένου, ασχέτως αν διάγουμε μια πραγαματικότητα που
χαρακτηρίζεται έντονα από την ρουτίνα και την συνήθεια, εντούτοις η
συνήθεια-ρουτίνα αυτή είναι εντελώς υποκειμενική και δια το λόγω αυτό, από
άτομο σε άτομο, διαφοροποιείται. Οπότε η όλη αυτή υποκειμενικότητα που
περιβάλλει την έννοια του συνήθους, δημιουργεί την ανάγκη διαχωρισμού, ή αν
θέλετε, ερμηνευτικής διαφοροποίησης, μεταξύ της έννοιας της
<<συνήθειας>> και της έννοιας του <<συνήθους>>. Μπορεί
οι δύο αυτές λέξεις, λεξιλογικά, να έχουν κοινές καταβολές, αλλά η σημερινή
πραγματικότητα συνιστά και επιτάσσει, ως αδήριτη ανάγκη πλέον, την
σημασιολογική διαφοροποίηση των δύο αυτών λέξεων αλλά όχι και την δυνητική
συνύπαρξη τους. Για παράδειγμα, υπάρχει η δυνατότητα μια ρουτίνα-συνήθεια να
ενέχει δραστηριότητες συνηθισμένες για τον πολύ το κόσμο και άρα να
χαρακτηρίζονται ως ΄<<συνήθεις>>. Από την άλλη οι συνήθειες κάποιου
ατόμου δύναται να είναι παντελώς και ολοκληρωτικά ξένες, στην έκφανση τους, ως
προς την κοινωνία που γίνεται ζωντανός δέκτης των ενεργειών αυτών - και
ακολούθως πομπός που ενδέχεται να αντιδράσει παντοιοτρόπως.- και οπότε να
λογίζονται ως α-συνήθιστες. Στο σημείο αυτό πρέπει να συμφωνήσουμε σε κάτι, ότι
η πλειοψηφία των ατόμων δρα και <<συνηθίζει>> κατά τρόπο μη σύνηθη
ως προς την εκάστοτε κοινωνία που εδράζεται η δραστηριοποίηση τους. Συνεπώς, υπάρχει
μια πασιφανής ροπή διπολικής μετατόπισης, όπου τα δύο άκρα-πόλοι, λειτουργούν
ως δυνάμεις, απωθητικές εν σχέση προς το μέσο, στο οποίο μέσο είναι γρανιτωδώς
παγιωμένο το εκάστοτε κοινωνικό σύνηθες. Λοιπόν, κατά την ταπεινή μου γνώμη, η
αλήθεια είναι κάπου εκεί στο μέσο, δεν συμπίπτει ούτε και ταυτίζεται με το
σύνηθες, αλλά βρίσκεται κάπου εκεί κοντά στο μέσο, πλησίον του συνήθους.
Κάποιος λογικός άνθρωπος θα αντιπαρέβαλλε την άποψη πως το σύνηθες-συνηθισμένο
διαφοροποιείται από κοινωνία σε κοινωνία, όπως και οι δύο πόλοι. Εγώ θα
απαντούσα, και πάλι, με πάσα ταπεινότητα και συνείδηση της αρκετής αυθαιρεσίας
της συλλογιστικής μου, ότι και η αλήθεια διαφέρει και εκλαμβάνεται διαφορετικά
από κοινωνία σε κοινωνία και οπότε υπάρχουν, με την σειρά τους, και πολλές
αλήθειες. Παρόλαυτα, η αλήθεια μιας ολόκληρης κοινωνίας, όσο υποκειμενική και
αν είναι, όσο δυσλειτουργική ή τεκνοφαγική και αν αποδεικνύεται, πάντα, νομίζω,
θα ενέχει, σε μικρότερα ή μεγαλύτερο βαθμό,ως συνιστώσα την μία και μοναδική
παναθρώπινη αντικειμενική αλήθεια που δεν είναι άλλη από την πίστη.Αν τολμάς
ρίσκαρε να συνεπέσεις στο μέσο με το σύνηθες, ρίσκαρε να αναλωθείς στα τυπικά,
δεν μπορεί, όλο και κάποια αλήθεια θα κρύβεται εκεί αφού το απεφάσισε η
κοινωνία.
Γιάννης Νεοφύτου.
Γιάννης Νεοφύτου.

0 comments:
Post a Comment