τον δρόμο παίρνει ο χρόνος, προς άγνωστη
πορεία.
Μια μπόρα δυνατή ξεσπάει, το χώμα μας γελάει
τα πουλιά κελαηδάνε, τι εποχή αστεία.
Στ' όνειρο μου ξαγρυπνάω, βλέπω μια
πολυχρωμία
μα όλο στο κακό γυρνάω, όλο σε εμένα η
ατυχία.
Φοβάμαι τόσο το σκοτάδι μα δεν βγαίνω απ'
αυτό
σαν την κόλαση του Άδη σε πηγάδι καυτό,
να ρίξω μέσα τον κόσμο, εγώ να ξεθαυτώ.
Μαζί με χειμωνιά έχουμε ήλιο, και καλοκαιρινή βροχή
εδώ δεν είναι καιρός για δύο μόνο, αρχίζει μια τρελλή
γιορτή.
Γιώργος Παπαγεωργίου

0 comments:
Post a Comment