-
Λάβα μου έδωσες να πιώ να ξεδιψάσω
μα ο σκοπός σου άπονος μου έκαψε τα στήθια
κι έπειτα μ' έριξες στο χώμα να ησυχάσω
μα το μυαλό μου έπαιζε την τελευταία παρτίδα.
Ήθελες τάχα το μυαλό μου να ελέγχεις
και συσκευές, μου κάρφωσες βαθιά μες το κεφάλι
κατάφερνες τα νεύρα μου να παίζεις
και όταν ξέφευγα εσύ μ' έριχνες πάλι.
Μια αλυσίδα μου είχες βάλει να κρατάει
μην τυχόν, τα όνειρα να κάνουνε παράσταση
στον τοίχο μ' έστησες πικρά να μ' αποκάμεις
μα η ψυχή μου είχε κάνει επανάσταση.
Έτρεξα τόσο μα εσύ, όλο με πρόφτανες
και μες την φλόγα, πέταξα την ζωή μου
δεν ήθελα εσύ, άλλο να έσβηνες
την πικραμένη, τρισκατάρατη φωνή μου.
Αφροδίτη Γεωργίου

0 comments:
Post a Comment