Ποιά μάνα δεν θα σ' άφηνεμέσα στην αγκαλιά της
βλαστάρι του γλυκού νερού
με τ' άλλα τα παιδιά της.
Ποιός ήλιος δε θα φώτιζε
τα μάτια τα δικά σου
αστέρι της χρυσής αυγής
σου κλέψαν τη χαρά σου.
Ποιά θάλασσα δεν θα' βγαινε
μέχρι τον Ψηλορείτη
να σου χαιδέψει τα μαλλιά
και να γυρίσεις σπίτι.
Είναι μεγάλος ο καημός
το βάλσαμο είναι λίγο
αν φύγεις περιστέρι μου
μαζί σου εγώ θα φύγω.
Αναστενάζ' η άνοιξη
κι η νύχτα με τρομάζει
βαρύς ο πόνος της καρδιας
βαρύ και το χαλάζι.
Από τα βάθη της ψυχής
να σου φωνάξω γιέ μου
τα δάκρυά μου τρέχουνε
για σένα ακριβέ μου.
Lyrics By Χριστάκης Κυπριανού
0 comments:
Post a Comment