Αυτο το βαθυ κοκκινο
Μου ειναι γνωριμο...
Τα γελια ενος μωρου
Να απομακρυνουν την σιωπη
Δινει νεα σημασια
Στο φωτεινο σπιτι
Στεκομαι με ενα ανοητο χαμογελο
Ζωγραφισμενο στο προσωπο
Σε μια σκοτεινη γωνια
Κοιταζω μανα και παιδι
Να παιζουν, να το φιλα γλυκα
Το καλει να’ρθει κοντα της
Σηκωνεται να κανει τα πρωτα του
βηματα
Ξαφνικα πεφτει κατω
Σπευδει κοντα του με φιλια να το
καθησυχασει
Του σκουπιζει τα δακρυα
Σκουπιζω κι εγω το δικο μου...
Μεσανυχτα, το μωρο να κοιμαται
Με τα βλεφαρα του απαλα κλειστα
Το βλεπω απ’τη σκοτεινη μου γωνια
Η μητερα μπαινει μεσα αθορυβη
Κοντοστεκεται στο προσκεφαλι του
Αυτο ψυθιριζει «Μα, μα»
Μεσα σε καποιο αθωο ονειρο
Και το κτυπησε με βια στο πατωμα
Αυτο το βαθυ κοκκινο
Μου ειναι γνωριμο...
Lyrics by Chris. L
.jpg)
0 comments:
Post a Comment